autorem artykułu jest Aleksandra Matusz
 Dzisiaj w Polsce hoduje się większość ras koni spotykanych na całym świecie. Często zapominamy jednak o naszych rodzimych rasach, które w niczym nie ustępują swoim zagranicznym krewnym. Dzięki wstąpieniu Polski do UE hodowcy rdzennie polskich ras koni mogą otrzymywać dotacje jeśli spełnią określone wymagania.
Program ochrony ras rodzimych dotyczy nie tylko koni i chroni rodzime rasy przed zbytnim krzyżowaniem z innymi rasami, utratą typu i tym samym zniknięciem z hodowli. W Polsce opracowano pięć takich programów dotyczących koni, dla rasy małopolskiej, wielkopolskiej, śląskiej, huculskiej i konika polskiego.
Najbliższe memu sercu są konie śląskie. Dlatego od tej rasy rozpocznę cykl artykułów.
Ta rasa powstała na bazie klaczy hodowanych na terenie Górnego i Dolnego Śląska i ogierów oldenburskich. Stosowano też domieszkę koni mazurskich i zimnokrwistych. Wzrost koni śląskich to średnio ok. 160cm w kłębie, mają ok. 194-197 cm w obwodzie klatki piersiowej, a obwód nadpęcia wynosi 22-23 cm. Początki tej rasy, które zostały zapisane w rejestrach sięgają XV wieku. Po wojnie konie śląskie hodowano w państwowych stadninach. Obecnie większość koni śląskich znajduje się w rękach prywatnych hodowców.
Na skutek poddawania rasy różnym programom hodowlanym, w jej obrębie można wyróżnić dwa typy konia śląskiego: stary i uszlachetniany. Koń śląski w starym typie charakteryzuje się masywniejszą budową, większą głową . Uszlachetniany typ jest koniem lżejszym, o smuklejszym kształcie, drobniejszych pęcinach i mniejszej głowie. Jest to efekt krzyżowania koni śląskich z końmi pełnej krwi angielskiej.
 Konie śląskie są rasą szybko dojrzewającą i szybko rosnącą o energicznym stępie i kłusie. Najczęściej spotykane maści to gniada, kara i skarogniada. Program UE dopuszcza również maść siwą. Kasztany są wynikiem krzyżowania koni śląskich z końmi szlachetnymi.
Obecnie do ksiąg hodowlanych tej rasy mogą zostać wpisane konie, które wywodzą się od przodków wpisanych do księgi rasy śląskiej lub oldenburskiej (hodowla w czystości rasy w dawnym typie). Za konie tej rasy uważane są również konie pochodzące od przodków wpisanych do księgi hodowlanej koni pełnej krwi angielskiej jeśli w trzecim pokoleniu w rodowodzie występują przynajmniej czterej przodkowie rasy śląskiej. Wpisu do księgi hodowlanej nie otrzymują konie maść kasztanowatej oraz te, które zostały oceniona za konie nie będące w typie konia śląskiego (niespełnienie danych wymiarów, dysproporcja itp.)
 Dziś hodowla tych koni rozwija się głównie na Śląsku, ale wzrasta zainteresowanie rasą tych koni również na innych terenach naszego kraju (okolice Poznania, Warszawy). Hodowcy mogą porównywać wyniki swojej hodowli dzięki organizowanym przez Polski Związek Hodowców Koni, licznym wystawom i przeglądom. Do najpopularniejszych imprez należy coroczna wystawa w Książu, przegląd źrebiąt rocznych i dwuletnich w Porębie (okolice Góry św. Anny) oraz „Polagra” w Poznaniu. Dla przykładu w tym roku na wystawie w Kasiążu znakomicie zaprezentowało się potomstwo ogiera Nomen śl i Palant śl, które mają wspólnego przodka.
Konie śląskie wspaniale radzą sobie zarówno jako wierzchowce jak i konie zaprzęgowe. Są spokojne, mają zrównoważony charakter.
--
Aleksandra Matusz
Bibliografia:
www.wikipedia.pl
www.farmer.pl
”Konie” Helena Kholova wyd. Delta
|
